Łokacze () – osiedle typu miejskiego na Ukrainie i stolica rejonu w obwodzie wołyńskim.
Do 2020 w rejonie łokackim.
Historia Prywatne miasto szlacheckie położone w XVI w. w województwie wołyńskim. W 1570 własność Mikołajowej Zbarskiej, wdowy po Fiodorze Sanguszko (zm. 1548). W 1583 własność jego syna, Romana Sanguszko (1537–1571), wojewody bracławskiego, który był z linii niesuchojsko-łokackiej, pisał się książę na Niesuchojeżach i Łokaczach. W 1739 r. należało do klucza Łokacze LubomirskichZenon Guldon, Jacek Wijaczka: Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, [w:] Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 163Adam Homecki, Rozwój terytorialny latyfundium Lubomirskich (starszej gałęzi rodu) w latach 1581-1754, w: Studia Historyczne, rok V, zeszyt 3 (58), 1972, s. 438..
W II RP Łokacze należały do gminy Chorów powiatu horochowskiego województwa wołyńskiego. Żydzi stanowili 70% mieszkańców, oprócz nich mieszkali także Ukraińcy i Polacy.
Od września 1939 pod okupacją sowiecką, od 23 czerwca 1941 pod okupacją niemiecką. W miasteczku znajdował się posterunek niemieckiej żandarmerii i ukraińskiej policji. Ludność żydowską w październiku 1941 zamknięto w getcie, zlikwidowanym 13 września 1942;