Odstępnik, czyli spacja, jest książkowo uruchamiana kciukiem przeciwnej ręki do tej, która obsługiwała ostatnio użyty klawisz. W praktyce jest to robione bezwiednie i nie odgrywa znaczącej roli. Klawisz (lub w dawnej nomenklaturze maszyn do pisania zmieniak rejestrów) uruchamiany jest zawsze małym palcem ręki przeciwnej do tej, która obsługuje dany klawisz. Na przykład, by uzyskać duże „A”, należy małym palcem prawej ręki nacisnąć , lewym małym palcem nacisnąć . Przyciski , , , jak również i (czy odpowiednie klawisze na klawiaturze Macintoshy) oryginalnie nie występowały na klawiaturze maszyn do pisania i nie należą do systemu pisania bezwzrokowego. Pod warunkiem korzystania z właściwego sterownika (czyli klawiatury maszynistki) nie są też konieczne do wpisywania tekstów, co jest podstawowym przeznaczeniem systemu bezwzrokowego.
Klawisz może być wygodnie obsługiwany małym palcem. Klawisze najłatwiej osiągnąć kciukiem (z wyjątkiem starszych klawiatur pecetowych oraz klawiatur firmy Apple, gdzie wygodniejszy jest mały palec).
Historia Metoda pisania bezwzrokowego została wymyślona i zastosowana w 1876 przez , stenografa sądowego z Salt Lake City.