Piwnice płytko posadowione w częściach bocznych i tylnej pałacu, z racji spadku terenu, są kondygnacją naziemną. Wieża trójkondygnacyjna, przybudówka od południa – jednokondygnacyjna. W skrzydle zachodnim wystawki dachowe od wschodu i zachodu. Poszczególne człony pałacu kryte osobnymi dachami. Otwory prostokątne i zamknięte łukiem pełnym. Układ wnętrz dwutraktowy, z korytarzem rozdzielającym trakty. Wejście główne, przedsionek mieszczący schody wejściowe, hol oraz główna klatka schodowa – na osi poprzecznej korpusu. Dodatkowe klatki schodowe we wieży i w północno-wschodnim narożniku skrzydła. Pałac wybudowano w okresie 2. ćwierci XIX wieku, prawdopodobnie częścią najstarszą jest korpus, a pozostałe człony były dobudowane w ciągu XIX i XX wieku. Po 1945 roku pałac przeszedł na własność państwa. Początkowo stacjonowało w nim wojsko, później funkcjonował jako ośrodek kolonii letnich dla dzieci. W początkach lat siedemdziesiątych obiekt przejęło Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej. W latach 1977–1978 przeprowadzono remont budynku, adaptując go dla potrzeb Zakładu Leczenia Odwykowego, który znajduje się tu od 1976 r. Powierzchnia użytkowa 2 900 m².