Klasztor norbertanów na Strahowie (czes. Strahovský klášter) – zabytkowy klasztor norbertanów, na Hradczanach w Pradze.
Założony w 1140 na regule benedyktyńskiej, ufundowany przez księcia Władysława II. Położony na szczycie wzgórza, na zachód-południowy zachód od Zamku Praskiego. Jeszcze w tym samym roku (1140) zmieniono go na klasztor norbertanów, których siedzibą pozostaje (z przerwą w latach 1950–1989) do dziś. W roku uroczystego przeniesienia relikwii św. Norberta (1627) z Magdeburga, Strahow stał się głównym klasztorem norbertanów. Obecne założenie klasztorne reprezentuje styl barokowy z 2. połowy XVII w. i należy do najstarszych budowli romańskich w Europie.
Norbertanie przybyli na Strahow w 1140 z niemieckiego klasztoru Steinfeld (45 km na południowy wschód od Akwizgranu). Założycielski klasztor Steinfeld pozostał dla klasztoru na Strahowie macierzystym do 1802. Nowo powstały konwent stał się głównym ośrodkiem norbertanów na Europę Środkowo-Wschodnią. Ze Strahowa utworzono w 1145 klasztor w Litomyšlu, od którego w 1150 powstał klasztor Hradisko. W 1190 założono klasztor Louka pod Znojmem. Teplá (1193) i Zábrdovice (1209) to kolejne fundacje.