Pobyt w Anglii dopełnił edukacji Chateaubrianda. Tu doświadczył głodu, nędzy, poniewierki, przeżył śmierć bliskich, pierwszą młodzieńczą miłość. W Anglii zetknął się po raz pierwszy z ustrojem, który mocno zaciążył nad wyobraźnią polityczną przyszłego męża stanu. Wreszcie dopełnił też swojej edukacji literackiej. Przywiózł ze sobą znajomość autorów klasycznych, Woltera, La Harpa i Rousseau. W Anglii, jak sam wspomina: przyszło mi zrewidować większość sądów krytycznych, które przejąłem od Woltera, Diderota i Fontanesa. Tu zetknął się po raz pierwszy z arcydziełami dawnej literatury angielskiej: Szekspirem i Miltonem, z angielską powieścią XVIII-wieczną, z Pieśniami Osjana, poezją Younga, Graya, Burnsa i Blake’a. Zaczął też innym okiem patrzeć na Biblię.
Czas arcydzieł Po powrocie do Paryża Chateaubriand zamierzał wydać książkę o religii, której druk rozpoczął już w Londynie. Za radą Fontanesa wydał jednak najpierw 3 kwietnia 1801 roku fragment Naczezów – opowiadanie Atala, czyli Miłość dwojga dzikich na pustyni (Atala ou les Amours des deux sauvages dans le désert). Publikacja Atali wywołała gwałtowny spór między zwolennikami klasycyzmu: Morelletemi M.J. Chénierem a młodymi zwolennikami romantyzmu. Przyniosła też Chateaubriandowi znaczny rozgłos.
thumb|left|Strona tytułowa Geniuszu chrześcijaństwa