W średniowiecznej relacji podróżniczej Leona Afrykańskiego (Cosmographia et geographia de Affrica) rzymskie Volubilis było już tylko opuszczonym miastem pod nazwą Walila lub Gwalila, położonym pomiędzy Fezem i Meknesem, którego mury obronne wciąż zachowały w obwodzie imponującą długość 6 mil italskich (ok. 11 km)W. Smith: Dictionary of Greek and Roman Geography, dz. cyt., s. 1324.. W kolejnych stuleciach pozostałości Volublis pod rządami Arabów przetrwały do XVIII wieku i uległy silnej dewastacji, gdy sułtan Mulaj Ismail wykorzystał marmury antycznych budowli do rozbudowy nowej stolicy – Meknesu. Dodatkowe zniszczenia substancji miejskiej spowodowało trzęsienie ziemi w 1755 roku, z którego jako jedyny okazały obiekt ocalał tylko rzymski łuk triumfalny. Ruiny te przypadkowo odkryli dwaj francuscy dyplomaci zwiedzający te okolice pod koniec XIX wieku (1874). Władze francuskiego protektoratu w 1915 podjęły tam archeologiczne prace badawczo-wykopaliskowe, nadal prowadzone i finansowane przez obecny rząd marokański.