Volubilis, ufortyfikowane przez numidyjskiego władcę Jubę II, było ważnym miastem jego berberyjskiego królestwa.
Po zajęciu w 45 n.e. Mauretanii przez Rzymian za panowania cesarza Klaudiusza, miasto, które zyskało status municypium, przeżywało okres największego rozwoju jako okazale rozbudowywana stolica prowincji Mauretanii Tingitańskiej. Usytuowane na wzgórzu, rozbudowywano je na planie prostokąta wokół nieregularnej zabudowy starego centrum z czasów hellenistycznych, otoczone murami o licznych wieżach, z monumentalną dzielnicą typową dla miast rzymskichEncyklopedia sztuki starożytnej, dz. cyt., s. 599.. Dzięki położeniu na niezwykle żyznych ziemiach rozwijało się również okoliczne rolnictwo, eksportujące płody rolne (pszenicę, oliwki) i zwierzynę do stolicy imperium. Przez długi czas Volubilis stanowiło najodleglejszą i największą bazę rzymskiego panowania w północnej Afryce. Ten okres dobrobytu ze szczytem rozwoju pod koniec II wieku i na początku III, trwał co najmniej do końca tego stulecia, kiedy władza Rzymu zaczęła słabnąć, czego jawną oznaką było wycofanie miejscowego garnizonu wojskowego w 285 roku.