Zamek królewiecki – gotycki zamek krzyżacki z XIII w., kilkukrotnie przebudowywany (m.in. w XVI i XVIII w.), będący – obok miejscowej katedry – jednym z symboli Królewca. W 1968 roku ruiny zamku zostały w całości wyburzone.
Historia Zespół zamkowy zakonu krzyżackiego w Królewcu, wznoszony od drugiej połowy XIII wieku i wielokrotnie przebudowywany w następnych stuleciach. W latach 1255–1525 był siedzibą komtura królewieckiego, od 1274 roku także wójta sambijskiego, a od 1312 roku rezydencją wielkiego marszałka zakonu. Po utracie Malborka w 1457 roku do Królewca przeniesiono siedzibę Wielkiego Mistrza.
Początki zamku W 1254 roku źródła odnotowały pierwszego komtura określanego jako „sambijski”, Burcharda von Hornhausen, który był jednocześnie zastępcą mistrza krajowego. Organizacja konwentu królewieckiego ukształtowała się jednak dopiero w następnych dziesięcioleciach.
Założenie pierwszego zamku nastąpiło w 1255 roku w związku z wyprawą krzyżową przeciwko Sambii, w której uczestniczył król Czech Przemysł Ottokar II. Według relacji Piotra z Dusburga król wskazał braciom zakonnym miejsce odpowiednie do wzniesienia warowni. Zamek otrzymał nazwę na cześć czeskiego monarchy.