Wybór metody leczenia zależy od stopnia zaawansowania choroby, ocenionej kategorii ryzyka choroby, obciążeń chorobami współistniejącymi, wieku chorego i oceny wpływu leczenia na jakość życia chorego. W raku prostaty ograniczonym do narządu (czyli występującym tylko w obrębie gruczołu krokowego) postępowanie może polegać na aktywnym nadzorze (aktywnej obserwacji), jako jedynym środku, albo radykalnej prostatektomii (wycięciu stercza) lub radykalnej radioterapii. Leczenie choroby zaawansowanej (czyli z przerzutami) opiera się na hormonoterapii polegającej na farmakologicznym zablokowaniu produkcji androgenów, nazywanym deprywacją androgenową lub ablacją androgenową. W tym celu podaje się agonisty lub antagonisty gonadoliberyny. Zanik skuteczności hormonoterapii jest nazywany opornością na kastrację (farmakologiczną); w dalszym leczeniu stosuje się docetaksel, abirateron, enzalutamid, sipuleucel-T lub radioaktywny 223Ra.