Carlo Fontana (ur. 22 kwietnia 1634 lub 1638 w Rancate (obecnie część Mendrisio) albo w Bruciate koło Como, zm. 5 lub 16 lutego 1714 w Rzymie) – włoski architekt epoki baroku, inżynier i autor prac o architekturze Rzymu.
Po przybyciu do Rzymu, prawdopodobnie ok. 1653 roku, został uczniem Giovanniego Marii Bolino, architekta i inżyniera zajmującego się hydrotechniką. Kolejnymi jego mistrzami byli Pietro da Cortona, któremu Fontana asystował przy renowacji fasady rzymskiego kościoła Matki Bożej Królowej Pokoju, oraz Giovanni Lorenzo Bernini, pod którego kierunkiem Fontana pracował m.in. przy Placu Świętego Piotra oraz wykonywał rysunki projektów.
Pierwszym samodzielnym projektem Fontany była fasada (ok. 1664). W latach 1667–1671 wzniesiono zaprojektowany przez niego dla ambasadora Wenecji pałac przy via Rasella. Za czasów Klemensa IX Fontana wygrał konkurs na projekt umocnień przeciwpowodziowych zapobiegających wylewom Tybru.