Znalazło to zastosowanie przy produkcji szklanych osłon przed tym promieniowaniem. Zwiększenie gęstości do 3,5 g/cm³, a nawet ponad 6 g/cm³. Zwiększenie przepuszczalności światła ultrafioletowego.
Ponadto szkło ołowiowe jest bardziej miękkie i mniej odporne na działanie kwasów, przez co dobrze nadaje się do rzeźbienia i trawienia. Dodatek ołowiu zmniejsza też lepkość masy szklanej i ułatwia jej topienie, klarowanie oraz formowanie. W procesach produkcji tego szkła PbO łatwo redukuje się do postaci metalicznej, powodując jego ciemnienie. Stwarza to konieczność utrzymywania atmosfery utleniającej przy topieniu, a także stosowania środków ostrożności przy obróbce szkła na palniku.
Wytwarzanie thumb|left|350px|Kryształowa waza w stylu art déco wyprodukowana w Belgii przez Cristalleries du Val-Saint-Lambert – barwiona powierzchniowo, ręcznie zdobiona Do wytwarzania szkła ołowiowego używa się: krzemionki z piasku, minii ołowiowej, saletry potasowej, arszeniku, potażu.