Antoni Wereszczyński (ur. 26 września 1878 w Stasiowej Woli, zm. 1 lipca 1948 w Krakowie) – polski prawnik, profesor.
Życiorys Urodził się w Stasiowej Woli, w ówczesnym powiecie rohatyńskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Józefa, adwokata i posła do Sejmu Krajowego Galicji i do austriackiej Rady Państwa. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. Uzyskał stopień naukowy doktora prawa w 1901. Był uczniem Stanisława Starzyńskiego.
Podczas I wojny światowej w lutym 1918 został jednym ze stu członków Tymczasowej Rady Miejskiej we Lwowie. W listopadzie 1918, podczas obrony Lwowa członek Komitetu Obywatelskiego i Polskiego Komitetu Narodowego we LwowieEugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918–1919, t. I, Warszawa 2010, s. 34.. W niepodległej RP został radnym Lwowa. Od 1922 wykładowca nauk prawnych na Politechnice Lwowskiej, od 1925 profesor nadzwyczajny, od 1931 profesor zwyczajny nauk prawnych PL, wielokrotny dziekan Wydziału Inżynieryjnego. W okresie dwudziestolecia międzywojennego wykładał także na Akademii Handlu Zagranicznego we Lwowie i Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Został członkiem założycielem powołanego w 1938 Stowarzyszenia „Towarzystwo Budowy Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa”. Był członkiem zwyczajnym Kasyna i Koła Literacko-Artystycznego we Lwowie.