W lipcu tego roku stanął na czele grupy Stronnictwo Zrywu Narodowego („Zryw”).

W powstaniu warszawskim walczył w szeregach Armii Krajowej w Śródmieściu. Po kapitulacji uciekł z transportu jenieckiego i ukrywał się we Włochach pod Warszawą.

Okres powojenny W styczniu 1945 r. zadeklarował chęć współpracy z Rządem Tymczasowym, a w lutym został mianowany wicewojewodą pomorskim. Wypowiadał się za reaktywowaniem Stronnictwa Pracy na bazie „Zrywu”, zyskując poparcie Polskiej Partii Robotniczej. 15 lipca 1945 r. na zjeździe w Bydgoszczy proklamowano wznowienie Stronnictwa Pracy, które współpracowało z PPR. W listopadzie 1945 r. doszło do zjednoczenia „Zrywu” z SP kierowanym przez Karola Popiela, a Felczak został jednym z wiceprezesów Komitetu Wykonawczego ZG SP. Od grudnia był prezesem klubu SP w Krajowej Radzie Narodowej (KRN), a w lutym 1946 r. został prezesem Zarządu Wojewódzkiego SP w Bydgoszczy.

W 1946 r. już poważnie chory, samowolnie opuścił warszawski szpital i udał się do Bydgoszczy, by uczestniczyć w ostatnich przygotowaniach pomorskiej organizacji SP do referendum 30 czerwca 1946.