Istnieją dowody wskazujące, że pomiędzy Jabgu a ich sąsiadami – Pieczyngami i Chazarami – nie było przyjaznych stosunków. Zgodnie z Ibn Fadlanem i Al-Masudim zawsze istniał między nimi stan wojny. Ród Afrygidów, lokalna dynastia Chorezmu, znajdował się pod naciskiem Oguzów. Z faktu śmierci Jabgu podczas jednej z toczonych wojen wywnioskowano, że Oguzowie zaangażowani byli w walki z Karłukami – ich sąsiadami ze wschodu. Mahmud al-Kaszgari podaje z kolei głęboko zakorzenioną wrogość pomiędzy Oguzami a Czygilami. W podobny sposób zaznaczały się kontakty wrogie lub przyjazne z Kimekami sąsiadującymi od północy.
Oguzowie tego czasu znani byli jako Turkmeni, co raczej – w odróżnieniu od słowa Turcy – było odzwierciedleniem orientacji politycznej. Po wstąpieniu do wspólnoty państw muzułmańskich byli również wzmiankowani w źródłach pod tą właśnie nazwą.
Brak jasnych informacji na temat historii państwa Oguz-Jabgu. Rashid ad-Din podaje, że ostatnim jabgu była osoba o imieniu Ali-Han. Utrzymuje on też, że synem Ali-Hana był Szah Malik, słynny suweren Dżendu, przysparzający wiele kłopotów Tughrilowi i Chagriemu jako śmiertelny wróg państwa Seldżuckiego.