Podczas służby wojskowej i zaraz po przejściu do rezerwy napisał powieść "Nie ma wpływu na żywotność” (ros. "На срок службы не влияет") (pierwszy raz opublikowana w dwutomowym zbiorze dzieł po śmierci autora). W 1963 roku Konstantin Simonow napisał pozytywną recenzję na jej temat, ale główny redaktor czasopisma „Yunost” Borys Polewoj nie zdecydował się jej opublikować. Powieść jest autobiograficzna: w głównym bohaterze Konstantinie Rybinie można dostrzec samego Wizbora, a w jego przyjacielu Władimirze Krasowskim — jego przyjaciela Władimira Krasnowskiego.

Początek kariery dziennikarskiej i popularność piosenek W październiku 1957 odszedł ze służby wojskowej w stopniu starszego sierżanta i rozpoczął pracę jako niezależny dziennikarz, początkowo w Radiu Moskiewskim. Okres powojenny nie był łatwy pod względem życia codziennego, nie miał stałej pracy, ale założył rodzinę (ożenił się ze swoją koleżanką z uczelni Adą Jakuszewą). Z tego małżeństwa urodziła się córka Tatiana, późniejsza dziennikarka i prezenterka radiowa. Trudny okres w życiu codziennym był jednak owocny: powstały wówczas niezwykle popularne piosenki, m .in: Walc Dombajski (ros. "Домбайский Вальс"), Spokojnie, przyjacielu (ros. "Спокойно, дружище, спокойно").