Lampa Döbereinera – rodzaj zapalniczki, wynalezionej przez niemieckiego chemika Johanna Wolfganga Döbereinera w 1823 r, w której płomień powstaje na skutek samozapłonu gazowego wodoru w kontakcie z powietrzem i katalizatorem platynowym.
Konstrukcja Zapalniczka ta składa się z naczynia, w którym znajduje się stężony roztwór kwasu siarkowego. W kwasie tym zanurzony jest walec wykonany z cynku. Cynk reaguje spontanicznie z kwasem, w wyniku czego wytwarzany jest gazowy wodór:
Zn + H2SO4 → ZnSO4 + H2
Wodór zbiera się w szklanej dyszy wypierając z niej kwas. Kiedy poziom kwasu w dyszy obniży się poniżej dolnej krawędzi cynkowego walca przerwaniu ulega reakcja cynku z kwasem. Przestaje wydzielać się wodór. Po otwarciu zaworu jego strumień jest kierowany przez otwór na gąbczastą postać platyny. W wyniku kontaktu wodoru z tlenem atmosferycznym następuje katalizowany platyną samozapłon, a następnie wodór spala się równomiernym płomieniem:
2 H2 + O2 → 2 H2O