Złotym i Srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe.
W swojej karierze siatkarza przeszedł dość zasadniczą metamorfozę wynikająca głównie (także warunków fizycznych) z potrzeb reprezentacji Polski: z atakującego (w klubie) stał się rozgrywającym i na tej pozycji zaliczany był do czołówki światowej. Panowało powszechne przekonanie, że gdyby Gawłowski miał nie 180 a 190 cm wzrostu, byłby na pewno najlepszym siatkarzem świata. Jego wszechstronność pod siatką, zarówno w ataku, jak i obronie była imponująca. Podczas Mistrzostw Świata w Meksyku (1974), rozgrywającym reprezentacji Polski (uznany potem za najlepszego siatkarza mistrzostw) był Stanisław Gościniak, za którego na krótkie zmiany wchodził Gawłowski. A jednak trener Hubert Wagner przed Olimpiadą w Montrealu dokonał niespodziewanej (przez wielu uważanej za bardzo kontrowersyjną) zmiany Gawłowskiego za Stanisława Gościniaka (ten wyjechał do USA i nie wrócił już do reprezentacji). Trener argumentował swoją decyzję wszechstronnością Gawłowskiego (lepszy blok, większe zagrożenie atakiem przy tylko nieco mniejszych umiejętnościach rozegrania piłki).
Kluby Lechia Tomaszów Mazowiecki AZS-AWF Warszawa (1969–1973) Płomień Milowice (1973–1980) Vianello Pescara (1980–1985) Pallavolo Pinetese (1985–1986 i 1986–1990 jako grający trener)