Na czele partii stanął Tefik Mborja, albańskie kolaborant i przyjaciel włoskiego ministra spraw zagranicznych, hrabiego Galeazzo Ciano, a jego zastępcami zostali Kolë Bibë Mirakaj i Kostandin Kote. Ze strony włoskiej nadzór nad PFSh sprawował Piero Parini, a następnie Pasquale Lugini. Na początku 1943 roku, Maliq Bushati, antymonarchistyczny nacjonalista, zreorganizował PFSh, nadając jej nową nazwę – Straż Wielkiej Albanii. Pracował także nad tym, aby rozluźnić więzi łączące Albanię z Włochami, chciał usunięcia faszystowskich symboli z flagi albańskiej (występowały one w postaci wiązek rózg – fascesów – po obu stronach albańskiego dwugłowego orła) i zapewnienia Albańczykom autonomii. Jednakże kapitulacja Włoch doprowadziła do okupacji kraju przez wojska niemieckie, co zmieniło zupełnie sytuację polityczną.

Dowódca SD, Ernst Kaltenbrunner przemianował Straż Wielkiej Albanii na Albańską Partię Nazistowską, która formalnie sprawowała rządy w kraju. Niemiecka kontrola była jednak luźniejsza niż w innych okupowanych państwach;