Potamologia i paludologia thumb|Łąka na namulisku w Wielkiej Brytanii Namulisko w dolinie rzecznej to siedlisko terenów zalewowych, na których woda powodziowa zalega do trzech miesięcy, a po jej spłynięciu poziom wody gruntowej opada na tyle, że podsiąkanie kapilarne nie dochodzi do powierzchni gruntu. W takich warunkach naniesione przez wodę osady przesychają, a materia organiczna ulega szybkiemu rozkładowi, nie odkładając się w postaci torfu. Gdy zastoisko wody trwa dłużej, a po jego ustąpieniu wody gruntowe podsiąkają do powierzchni, tworzy się inne siedlisko muliste – mułowisko. Mułowiska czasem powstają w obniżeniach namulisk. W warunkach jeszcze bardziej trwale podmokłych tworzy się torfowisko.
Gdy przeważają zalewy wód rzecznych, w dużych dolinach, przeważa akumulacja aluwiów. Ich miąższość może sięgać kilku metrów i tworzą się na nich mady. Gdy przeważają zalewy wodami spływów powierzchniowych, w małych dolinach lub u podnóża zboczy dużych dolin, odkładają się deluwia, o miąższości kilkudziesięciu centymetrów. Tworzą się na nich gleby deluwialne.
W Europie Środkowej w warunkach naturalnych namuliska to siedlisko łęgów wierzbowych i wierzbowo-topolowych lub ziołorośli (łopuszyn). Większość jest użytkowana jako żyzne łąki łęgowe.