Architektura Murowany budynek synagogi, w stylu renesansowym, wzniesiono na planie wydłużonego prostokąta w kierunku wschód-zachód. Wejście do niej odbywało się poprzez klatkę schodową znajdującą się w synagodze Maharszala po południowej stronie przedsionka.

O układzie bóżnic sprzed pożaru w 1656 nie ma żadnych informacji. Sprzed pożaru w 1856 jedynym śladem są ich obrysy na planach miasta z lat: 1783, około 1800, 1823 oraz 1829. Na wszystkich planach wyróżniają się one swą wielkością. Obrys na planie z 1823 jest podobny do rysunku pomiarowego z 1920. Do dziś zachowało się kilkanaście zdjęć, rysunków i planów architektonicznych z okresu międzywojennego, dzięki którym znany jest wygląd zewnętrzny i wnętrza synagogi.

Podzielona była wzdłuż na dwa długie i wąskie, poprzedzone przedsionkiem, pomieszczenia: główną salę modlitewną przylegającą do sali głównej Maharszalszul oraz babiniec od strony zewnętrznej – obie przekryte płaskimi stropami drewnianymi. Do sali męskiej wchodziło się przez klatkę schodową, do której wchodziło się drugimi drzwiami od strony południowej w elewacji zachodniej.