Dalsza jego kariera: sufragan przemyski (1718), biskup inflancki (1720), biskup kamieniecki i opat czerwieński (1722). Był blisko związany z dworem Augusta II i w uznaniu za zasługi otrzymał w 1732 roku biskupstwo płockie. W momencie zwolnienia biskupstwa poznańskiego został nominowany przez króla 2 marca 1733 roku.
W 1732 roku miał zająć się sprawą przygotowania traktatu pokojowego ze Szwecją, lecz nie doszło nigdy do jego zawarcia, cały czas obowiązywał jedynie rozejm Augusta II ze Szwedami z 1719 roku. Był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 27 kwietnia 1733 roku na sejmie konwokacyjnymKonfederacya generalna omnium ordinum Regni et Magni Ducatus Lithuaniae na konwokacyi generalney Warszawskiej uchwalona [...] 27 (słow. [...] kwietnia [...] 1733, s. 31.. Był elektorem Augusta III Sasa w 1733 rokuElektorowie królów Władysława IV., Michała Korybuta, Stanisława Leszczyńskiego i spis stronników Augusta III. / zestawili w porządek abecadłowy Jerzy Dunin-Borkowski i Miecz. Dunin-Wąsowicz, Lwów 1910, s. 72., jako deputat z Senatu podpisał jego pacta conventaVolumina Legum, t. VI, Petersburg 1860, s. 309.. W 1735 roku podpisał uchwałę Rady Generalnej konfederacji warszawskiejUchwała Rady Generalnej Konfederacji, 1735, s. 19.. W dniach 7–9 lipca 1738 r. biskup Stanisław Józef Hozjusz zwołał synod.