Symbolem ZBOR-u był miecz znajdujący się za tarczą z kłosem pszenicy na niej, a oficjalną pieśnią – „Vojska Smene”. Członkowie ruchu używali różnych haseł, jak „S verom u Boga i pobedu ZBORa” („Z wiarą w Boga i zwycięstwo ZBOR-u”), czy „Nastavljamo borbu do pobede” („Będziemy kontynuować walkę aż do zwycięstwa”). Organami prasowymi były pisma „Otadzbina”, „Zbor” i „Budjenje”. ZBOR miał swoją młodzieżową organizację pod nazwą Beli Orlovi (Białe Orły), której członkowie walczyli na ulicach miast z bojówkami komunistycznymi.
Okupacja niemiecka Po zajęciu Jugosławii przez Niemcy w kwietniu 1941 r., D. Ljotić i członkowie ZBOR-u podjęli politykę kolaboracji z okupantami. Przywódca ZBOR-u odgrywał bardzo ważną rolę w kształtowaniu marionetkowych władz na obszarze okupowanej Serbii. Początkowo negocjował z niemieckimi władzami okupacyjnymi powołanie cywilnego rządu, tzw. generalnej administracji (sam odmówił wejścia do niej), a następnie rządu gen. Milana Nedicia, którego osobiście wytypował. Ministrami w tym gabinecie zostało 2 członków ZBOR-u. Jeden z nich Mihailo Olćan zaproponował sformowanie ochotniczej formacji zbrojnej pod nazwą Serbski Korpus Ochotniczy do walki z partyzantką. Jej ideologicznym i politycznym przywódcą został D. Ljotić. Do Korpusu wstąpiło wielu członków ZBOR-u. Latem 1941 r. D.