raport IPCC podsumował te badania, oświadczając, że „...obecne dowody naukowe nie popierają globalnie synchronicznych okresów nietypowego oziębienia lub ocieplenia w tym przedziale czasowym, a konwencjonalne terminy ‘mała epoka lodowa’ i ‘średniowieczne optimum klimatyczne’ okazują się mieć ograniczoną użyteczność w opisywaniu trendów hemisferycznych lub globalnych zmian temperatury w ostatnich stuleciach”.
Chronologia MEL Chronologicznie trudno jednoznacznie określić ramy małej epoki lodowej – wielu naukowców datuje ją od około 1300 do 1800 roku, z częstymi przerwami w postaci krótkich okresów ocieplenia. Szczególnie zimne okazało się jednak XVII stulecie. Nawet najcieplejszy rok tej epoki, 1607, był wyraźnie chłodniejszy niż rekordowe lata wcześniejszych i późniejszych stuleci. Glacjologicznie okres ten trwał od 1300 do 1850 roku – w tym czasie lodowce górskie w wielu obszarach górskich miały nieprzerwanie większy zasięg niż w okresie poprzedzającym MEL (czyli w średniowiecznym optimum klimatycznym) i po tym okresie, czyli obecnym ociepleniu. Klimatycznie okres ten trwał od 1570 do 1900 r. Cechowało go ochłodzenie klimatu półkuli północnej, z temperaturą ok. 1 °C niższą niż w XX wieku.