Piśmiennictwo w tym okresie było przeważnie łacińskie. Jego zawiązki pojawiać się zaczęły już w czasach Bolesława Chrobrego. Do najstarszych dzieł literackich związanych z Polską należą utwory Brunona z Kwerfurtu z początku XI w. (Żywot drugi św. Wojciecha, Żywot Pięciu Braci Męczenników, List Brunona z Kwerfurtu do króla Henryka II) oraz inne utwory hagiograficzne poświęcone św. Wojciechowi: Żywot pierwszy św. Wojciecha (przełom X i XI w.), Pasja św. Wojciecha męczennika (XI w.) i sekwencja Hac festa die (przełom XI i XII w.). Teksty te zwykle pisane były przez cudzoziemców, którzy dostosowali je do wzorców religijnego żywotopisarstwa, akcentując ówczesne ideały ascezy, pokory i wiary. Kontynuatorem tego typu literatury był w XIII wieku Polak Wincenty z Kielc, autor dwóch poetyckich żywotów św. Stanisława (Vita minor i Vita maior).
Inną grupę wczesnych utworów łacińskich stanowią epigrafy, czyli krótkie napisy ryte na płytach nagrobnych czy świątyniach. Z początku XI w. pochodzi epigraf Ossa trium poświęcony prawdopodobnie Pięciu Braciom Męczennikom. W XI-XII w. mógł powstać Nagrobek Bolesława Chrobrego (chociaż bywa też datowany dopiero na XIV w.). Znane są też epigrafy z XII w.