stanął na czele litewskiego sztabu ruchu partyzanckiego, kierującego komunistyczną partyzantką antyhitlerowską na okupowanej Litwie.
I sekretarz Komunistycznej Partii Litwy mały|Sniečkus podczas obchodów w 1970 r. Po wojnie pozostał na stanowisku I sekretarza KC KPL, wykonując politykę sowiecką w zakresie m.in. deportacji ludności w głąb ZSRR, kolektywizacji i walki z litewską partyzantką antykomunistycznąR. Wnuk, Leśni Bracia, s. 116.. W grudniu 1946 r. polecił milicji i NKWD dawać gwarancje bezpieczeństwa partyzantom, którzy decydowali się skorzystać z ogłoszonej w lutym tego roku amnestiiR. Wnuk, Leśni Bracia, s. 233.. Od 14 października 1952 do końca życia pozostawał również członkiem KC KPZR. Mimo jego wieloletniego stażu partyjnego i wcześniejszych zasług dla ruchu komunistycznego na Litwie nie cieszył się pełnym zaufaniem Moskwy, czego wyrazem było wprowadzenie na stanowisko II sekretarza KPL Rosjanina, Aleksandra Isaczenki, w celu kontrolowania jego poczynańR. Misiunas, R. Taagapera, The Baltic States, s. 76-77.. Kolejni Rosjanie, Aleksandr Trofimow i Wasilij Aronow, pełnili obowiązki II sekretarza do 1953 r.R. Misiunas, R. Taagapera, The Baltic States, s.