W 1926 roku został ciężko pobity przez członków tzw. Straży Narodowej, broniąc sztandaru Bundu podczas napadu SN na przemarsz idący ulicą Nową. W latach 1927–1939 był radnym Lublina jako członek Komitetu Miejskiego Bundu. Był pierwszym Żydem na stanowisku wiceprezesa Rady Miejskiej, pełniąc tę funkcję w latach 1927–1929. Od lipca 1927 roku był stałym delegatem rady miejskiej w Komitecie Rozbudowy m. Lublina, był również przewodniczącym Komisji Opieki Społecznej od maja 1928 roku. Od grudnia 1936 roku zasiadał w Radzie Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Lublinie.

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się na tereny zajęte przez Związek Radziecki. Przebywał na Kresach Wschodnich, a przejściowo także na Litwie, gdzie zaangażował się w działalność Jointu i ORTu. Po ataku III Rzeszy na ZSRR wyjechał w głąb Rosji, pracował przez pewien czas jako kierownik punktu medycznego w Czelabińsku. W wyniku czystek, w 1942 roku jako bundowiec został aresztowany i osadzony w więzieniu. W 1943 roku został zwolniony i mianowany szefem medycznym 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Do Lublina powrócił w lipcu 1944 roku w stopniu majora, w szeregach 1 Armii Wojska Polskiego. Jego żona Hela i syn Dawid pozostali w Lublinie i nie przeżyli wojny.