Był budowniczym silnej pozycji Kościoła w X w. Dbał o poszczególne parafie i wyposażenie świątyń, wspierał budowę kościołów i zakładanie klasztorów. Dwa razy do roku przewodniczył w Augsburgu synodom diecezjalnym. Systematycznie wizytował diecezje, a co cztery lata w głównych parafiach diecezji sprawował sądy. Swoją postawą dawał przykład całemu klerowi diecezjalnemu: regularnie osobiście odprawiał msze, głosił kazania i udzielał sakramentów.
Udalryk zmarł 4 lipca 973 r. po pięćdziesięcioletniej posłudze biskupiej. Ceremonii pogrzebowej przewodniczył jego przyjaciel, Wolfgang z Ratyzbony. Pochowano go w stojącym już za murami miejskimi Augsburga kościele św. Afry (obecnie Bazylika św. Ulryka i św. Afry). Biskup Liutold wybudował nad grobem Ulryka kaplicę, która rychło stała się celem licznych pielgrzymek. Jan XV zaliczył go w poczet świętych 4 lipca 993.
Błędnie uważany jest za pierwszego świętego kanonizowanego oficjalnie przez papieża. Ulryk jest patronem miast: Szwabii, Augsburga i St. Ulrich w Val Gardena (niem. Grödnertal, dzisiejsze Ortisei).
Patronuje winiarzom, rybakom i podróżującym. Przeciw chorobom oczu szukano pomocy w licznych „źródełkach św. Ulryka”.