W 1991, w związku z powstaniem rozgrywek Superligaen, nastąpiła reorganizacja pozostałych szczebli ligowych, przez którą 1. division stała się drugim poziomem ligowym. Ostatnim mistrzem kraju wyłonionym w ramach 1. division było Brøndby IF. W tym samym roku powrócono do systemu rozgrywek jesień-wiosna. W latach 1991–1995 rozgrywki 1. division odbywały się w następującym formacie: w rundzie jesiennej występowało 10 klubów. Sześć najlepszych zespołów awansowało do wiosennych rozgrywek Kvalifikationsligæn, w których rywalizowały z dwoma najsłabszymi zespołami Superligaen o prawo gry w tej lidze w rundzie jesiennej następnego sezonu. Awans do najwyższej ligi duńskiej uzyskiwały dwa najlepsze kluby. Pozostałe cztery zespoły rywalizowały w rozgrywkach pod nazwą 1. division z czterema najlepszymi klubami 2. division o prawo gry na drugim poziomie ligowym w następnym sezonie, które uzyskiwały cztery najlepsze drużyny. Od 1995 w 1. division występowało 16 zespołów oraz zaczęto przyznawać trzy punkty za zwycięstwo. W 2011 zmniejszono liczbę klubów do 14, a w następnym roku do 12.