Szwedzi opanowali część ziem w południowo-zachodniej Karelii, w rejonie Przesmyku Karelskiego, gdzie w 1293 roku na miejscu dawnej karelskiej osady założyli twierdzę Viipuri (Wyborg). Później podejmowali wyprawy w dorzecze Newy i nad Jezioro Ładoga, tymczasowo zajmując cały obszar Przesmyku Karelskiego. Działania te zostały zakończone pokojem w Pahkinasaari w 1323, na mocy którego sporne tereny podzielono między Republikę Nowogrodu i Królestwo Szwecji. Granica biegła przez rzekę Siestra (Siestarjoki, Rajajoki), jezioro Saimaa, północną część regionu Savo i rzekę Kalajoki uchodząca do Zatoki Botnickiej. Viipuri (Wyborg) i część Przesmyku Karelskiego znalazło się po stronie szwedzkiej.
W okresie zależności Karelów od Nowogrodu społeczeństwo ostatecznie przeszło od opisywanej we wspólnym dla Finów i Karelów eposie Kalevala wspólnoty plemiennej o charakterze rodowym do feudalizmu. W tym okresie uformowała się także ostatecznie narodowość karelska, którą od Finów odróżniało wyznanie prawosławne. W odróżnieniu od Ingrii i terenów położonych na południowy wschód od Jeziora Ładoga, kolonizacja ruska niemal nie istniała. Jedynie w miastach pojawili się Rosjanie, którzy stanowili aparat administracyjny oraz duchowieństwo, pozostawiając dużą swobodę Karelom w rozwijaniu ich własnej kultury.