W latach 1914–1915 przebywał w Szwajcarii, gdzie studiował zasady funkcjonowania elektrowni wodnych. Po powrocie do kraju, założył Polskie Towarzystwo Budowlane, zostając jego dyrektorem generalnym.
II Rzeczpospolita W odrodzonej ojczyźnie, firma Łopuszańskiego otworzyła trzy filie – w Warszawie, Katowicach i Wilnie. Ponadto wykonała wiele prac inżynieryjnych m.in. budowa portu na Wiśle na Saskiej Kępie, czy tymczasowego dworca przy ul. Chmielnej.
1 kwietnia 1919 został mianowany profesorem zwyczajnym budownictwa wodnego Politechniki Lwowskiej. Natomiast 30 września 1922 został ministrem robót publicznych w rządzie Juliana Nowaka. Nie należał do żadnego ugrupowania politycznego. Jako minister uwagę skupił na tworzeniu zabezpieczeń przeciwpowodziowych, szczególnie na terenie Małopolski. Ponadto z jego inicjatywy powstało pismo naukowe Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie „Czasopismo Techniczne, które uzyskało status organu rządowego.