Wydarzenia te zdaniem maoistów wykazały błędny kurs strategii frontu narodowego postulowanego przez Międzynarodówkę KomunistycznąProblemy wojskowości w teorii i praktyce maoizmu, pod red. D. Wołkogonowa i A. Antosiaka, Warszawa 1980, s. 58-98. Stąd też komuniści chińscy wycofali się na prowincję i rozpoczęli długoletnie walki partyzanckie. Od początku istnienia ruch maoistowski cechował się więc militaryzmem i dążeniem do osiągnięcia monopolu władzy.

Początki konfliktu zarysowały się w okresie przywództwa Józefa Stalina, wobec którego Mao był bardziej przychylny. W połowie lat 20. przeszkolenie na Uniwersytecie im. Sun Jat-sena w Moskwie przeszło 28 bolszewików – działaczy komunistycznych, którzy następnie trafili do Chin. Cieszyli się oni poparciem ze strony Józefa Stalina i w styczniu 1931 roku przejęli kontrolę nad KPCh. Cztery lata później Stalin utracił wpływy w KPCh z powodu zwycięstwa w partii zwolenników Mao.

Na VI Plenum KP Chin w 1938 roku Mao Zedong przedstawił propozycję „schińszczenia marksizmu” i dodania do niego „specyficznych cech chińskich”. Według jego koncepcji marksizm powinien zostać wzbogacony o elementy narodoweAleksiej Rumiancew, Źródła i ewolucja „idei Mao Tse-tunga”, Warszawa 1974, s.