Na gruncie prądów artystycznych można zaobserwować zmianę paradygmatu. Doświadczenie jednostkowe zaczęło wypierać wielkie tematy, typu polityka. Osłabło znaczenie prądów i grup artystycznych. Kluczowym pojęciem dla tego okresu jest tzw. nowa powieść (fr. nouveau roman), która nazywana jest również literaturą potencjalną.
W poezji tego okresu kluczowe nurty to: symbolizm, dekadentyzm, surrealizm.
Czołowi twórcy tego okresu to:
Marcel Achard (1899–1974) Émile Chartier, ps. Alain (1868–1951) Alain-Fournier (1886–1914) Jean Anouilh (1910–1987) Guillaume Apollinaire (1880–1918) Louis Aragon (1897–1982) Raymond Aron (1905–1983) Fernando Arrabal (1932–) Marcel Aymé (1902–1967) Gaston Bachelard (1884–1962) Henri Barbusse (1873–1935) Georges Bataille (1897–1962) (1911–1985) Jean Baudrillard (1929–2007) Jean Hervé-Bazin, ps. Hervé Bazin (1911–1996) Simone de Beauvoir (1908–1986) Samuel Beckett (1906–1989) Henri Bergson (1859–1941) Georges Bernanos (1888–1948) Tristan Bernard (1866–1947) Pierre Boileau (1906–1989) i Thomas Narcejac (1908–1998) ps.