Od innych sieci komórkowych odróżnia go przede wszystkim mała moc stacji ruchomych i bazowych. Dzięki temu aparaty zużywają dużo mniej energii a stacje bazowe są dużo tańsze. Ich wadą jest przede wszystkim niewielki zasięg w trybie telefonii komórkowej (100–500 m), co znacznie utrudnia nawiązanie stabilnego połączenia, znalezienia dobrego zasięgu oraz przełączanie się między stacjami bazowymi (handover). Jeżeli użytkownik porusza się z prędkością większą niż 40 km/h to handover staje się niemożliwy. Inne systemy 2G oraz 3G spełniają lepiej swoją funkcję, dlatego od roku 1997 odnotowuje się stały odpływ abonentów PHS, którzy stanowią obecnie niewielki ułamek wszystkich użytkowników sieci komórkowych. Na rynku został tylko jeden operator (Willcom), który skoncentrował się nie na zapewnianiu połączeń głosowych, lecz na transmisji danych. Z kolei operator Astel sprzedał swoją infrastrukturę PHS firmie Yozan, która od grudnia 2005 wykorzystuje stacje bazowe PHS do wprowadzenia WiMAX.