thumb|Garbowanie, grafika z XV wieku thumb|Doły używane do moczenia skóry thumb|Beczka do garbowania skóry, Muzeum Skóry w Igualadzie, Hiszpania. mały|Dział barwienia skór we współczesnej garbarni w Leon, Meksyk. Garbowanie – proces technologiczny prowadzący do przekształcenia wstępnie obrobionej skóry surowej (tzw. golizny) w skórę wyprawioną, zabezpieczający ją przed procesami gnilnymi, nadający odporność termiczną i pozbawiający cechy pęcznienia w wodzie. Skórę, która zachowała strukturę włóknistą, lecz której fizyczne i chemiczne właściwości włókien i samej tkanki skórnej uległy zasadniczym zmianom, nazywa się skórą wyprawioną. Skórę wyprawioną uzyskuje się w pierwszej kolejności przez stosowanie różnych substancji garbujących zwanych garbnikami.
Proces garbowania Skórę ściągniętą ze zwierzęcia rozwieszano do wyschnięcia (tylko gdy nie można było od razu przystąpić do garbowania), następnie moczono ok. 2 doby w wodzie, po czym usuwano z wewnętrznej strony skóry resztki tkanek podskórnych (tzw. mizdrowanie). Skóry płukano i rozwieszano do obcieknięcia.