W czasie swej kadencji Camacho musiał się zmierzyć z problemem opowiedzenia się po którejś ze stron II wojny światowej. Po tym jak niemieckie U-booty zniszczyły dwa meksykańskie statki handlowe w Zatoce Meksykańskiej, Ávila zdecydował się stanąć przeciwko państwom Osi (22 maja 1942 r.). W walkach przeciwko Japończykom na Pacyfiku uczestniczył 201. Dywizjon Myśliwski. Ponadto Camacho zdecydował o rozpoczęciu tzw. programu Bracero, w ramach którego Meksyk miał dostarczać Stanom Zjednoczonym pracowników (była to liczba ok. 300 tys. robotników), którzy mieli zastąpić Amerykanów powołanych do służby wojskowej. Meksyk wznowił także stosunki dyplomatyczne z Wielką Brytanią i ZSRR. W 1944 r. Meksyk podpisał Kartę Narodów Zjednoczonych, a w następnym roku stał się siedzibą Międzyamerykańskiej Konferencji do Spraw Wojny i Pokoju.
W sprawach wewnętrznych Camacho kontynuował politykę swojego poprzednika Lazaro Cardenasa. Głównym przedmiotem jego starań stało się zapewnienie bezpieczeństwa socjalnego klasie robotniczej oraz zmniejszenie analfabetyzmu. Przeprowadzano w dalszym ciągu reformę rolną, rozpoczętą jeszcze w latach dwudziestych. Camacho ogłosił także obniżenie czynszów w celu poprawienia warunków bytowych najgorzej zarabiających.