Był konstruktorem pojazdów samochodowych, maszyn kolejowych, wespół z bratem Tadeuszem w latach 1913-1914 zbudował jeden z pierwszych polskich samolotów (przed ukończeniem montażu, po wybuchu I wojny światowej zdobyty przez Rosjan i przez nich oblatany oraz używany do lotów rozpoznawczych we LwowieAndrzej Glass: "Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939", WKiŁ, Warszawa 1977, s. 84). W 1913 r. wraz z bratem otrzymał pierwszą nagrodę za model szybowca. W latach 1915–19 pracował jako asystent Katedry Budowy Maszyn Kolejowych Politechniki Lwowskiej. Prowadził badania z dziedziny aerodynamiki, mechaniki lotu i wytrzymałości konstrukcji samolotów na wykonanych własnoręcznie modelach. W 1917 prowadził rekonstrukcję instalacji maszynowych Teatru Miejskiego we Lwowie. Do 1918 r. wykonał 27 projektów młynów, 7 projektów tartaków i 2 projekty gorzelni. w 1919 skonstruował dwa wagony motorowe o mocy 40 KM, wykorzystywane do zaopatrywania w sprzęt, broń i amunicję w trakcie obrony oblężonego Lwowa i jednocześnie wspomagania węzła kolejowego we Lwowie.