W latach 70. deklarował się jako niezależny na lewicy i opuścił Partię Radykalną, do której wstąpił w 1961, jeszcze gdy popierała ona rząd Arturo Alessandriego. Nie mając doświadczenia dyplomatycznego, został ambasadorem przy ONZ. Po puczu w 1973 udał się na emigrację do Argentyny, gdzie był sekretarzem generalnym Latynoamerykańskiego Instytutu Nauk Społecznych. Przez rok był profesorem wizytującym Uniwersytetu Karoliny Północnej w Chapel Hill. W 1975 był konsultantem Programu Rozwoju ONZ. Powrócił do Chile w 1978 i objął posadę w Regionalnym Programie na rzecz Zatrudnienia ONZ. W tym okresie był doradcą wszystkich rządów południowoamerykańskich w kwestii zatrudnienia.
Kariera polityczna W latach 80. odegrał ważną rolę w walce o przywrócenie demokracji w Chile. Był jednym z liderów Socjalistycznej Partii Chile. Był też szefem Sojuszu Demokratycznego grupującego partie opozycyjne wobec rządów junty. W 1983 opuścił stanowisko pracownika cywilnego ONZ. W 1987 był przewodniczącym Komitetu Lewicy na rzecz Wolnych Wyborów. Wzywał wówczas Chilijczyków do głosowania na „nie” w mającym nastąpić rok później plebiscycie na temat przedłużenia prezydentury Augusto Pinocheta. Zasłynął wówczas telewizyjnym wystąpieniem, w którym – kierując palec wskazujący w kierunku kamery – skierował ostre słowa pod adresem Pinocheta.