W różnych rodzajach cyklonów mokrych woda jest wprowadzana przez dysze umieszczone: w przewodzie doprowadzającym gaz i skierowane zgodnie z kierunkiem wlotu na wewnętrznym obwodzie aparatu i skierowane zgodnie z kierunkiem wirowania gazu, tak aby woda zmywała ze ścianek zatrzymywany na nich pył w osi korpusu i rozpylające wodę w kierunku ścianek; wirowy ruch oczyszczanego gazu (zachodzący dzięki stycznemu wprowadzaniu strumienia do cylindrycznego korpusu), nadaje ten sam kierunek ruchu kropelkom wody; drobne cząstki pyłu są zatrzymywane na kroplach, po czym siła odśrodkowa kieruje je na ścianki urządzenia
Stwierdzono, że najbardziej wskazane jest stosowanie prędkości liniowych gazu w króćcu wlotowym nie przekraczających 20 m/s i średniej prędkości w poprzecznym przekroju cyklonu nie większej niż 5,5 m/s. Przy większych prędkościach zwiększa się siła odśrodkowa, lecz równocześnie zwiększają się opory przepływu i intensywność parowania. Grubość warstwy spływającej cieczy zwykle wynosi ok. 0,3 mm. Największą skuteczność odpylania osiąga się, gdy średnica kropelek wynosi ok. 100 μm. Sposób umieszczenia dysz jest uzależniany m.in. od wielkości usuwanych cząstek pyłu i ich stężenia w gazie. W przypadkach, gdy cząstki stałe mają powierzchnię hydrofobową (np. sadza) do wody są dodawane środki powierzchniowo czynne.