Po zwycięstwie rewolucji kubańskiej został powołany (1959) na dyrektora Narodowej Rady Kultury i szefa Instituto del Cine. Był także redaktorem naczelnym „Lunes”, literackiego dodatku do „Revolución” (zaprzestano go wydawać w 1961 na polecenie Fidela Castro). Wypadł z łask reżimu wskutek rosnącego krytycyzmu wobec działań nowej władzy i jako odpowiedzialny za nieaprobowaną twórczość brata. Dla uniknięcia politycznego rozgłosu został wysłany na placówkę dyplomatyczną do Europy, gdzie w latach 1962-1965 pełnił funkcję attaché kulturalnego w kubańskiej ambasadzie w Brukseli. W 1965, po śmierci matki, zdecydował się ostatecznie na emigrację – najpierw zamieszkał w Madrycie, by następnie na stałe osiąść w Londynie. W 1979 uzyskał obywatelstwo brytyjskie. Zmarł w Anglii po 40 latach wygnania.

Cabrera Infante był dwukrotnie żonaty: z Martą Calvo (1953-58) i z Miriam Gómez (od 1961). Miał dwie córki z pierwszego małżeństwa (zamieszkałe z nim w Anglii).

Opozycjonista Na emigracji Cabrera Infante był nieprzejednanym wrogiem Fidela Castro i jego reżimu;