Choroba może samoistnie nawracać nawet po wieloletnim okresie remisji.
Rozpoznanie Rozpoznanie stawia się na podstawie następujących kryteriów: kryteria główne bolesne powiększenie tarczycy podwyższenie OB kryteria dodatkowe charakterystyczny obraz USG (obniżona echogeniczność miąższu tarczycy) charakterystyczny obraz histopatologiczny materiału pobranego przez BAC zmniejszenie jodochwytności w obrazie scyntygraficznym przejściowa hipertyreoza (obniżenie TSH, podwyższenie FT3, FT4) brak lub małe stężenia przeciwciał przeciwtarczycowych.
Rozpoznanie choroby jest pewne, jeśli zostaną spełnione 2 kryteria główne i 2 dodatkowe.
Leczenie Choroba ustępuje samoistnie i nie pozostawia trwałego uszkodzenia funkcji tarczycy. Niejednokrotnie nie zostaje rozpoznana. Stosuje się leczenie objawowe, to znaczy leczy się objawy nadczynności tarczycy w pierwszej fazie, lub niedoczynności w następnej. Szybkie ustąpienie dolegliwości bólowych można uzyskać stosując glikokortykosterydy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Choroby tarczycy