Projektowany LSAM w wersji transportowej miał zabierać 20 ton ładunku, czyli więcej niż wynosiła masa lądowników Apollo. W wersji załogowej, Altair miał zabierać dwie tony zaopatrzenia, na siedmiodniowy pobyt astronautów na powierzchni Księżyca, tak więc masa ładunku miała być dziesięciokrotnie większa niż w przypadku LM Apollo. Poza tym Altair miał być zdolny do samodzielnego lotu do dowolnego miejsca na Księżycu, włącznie z regionami biegunowymi.
Człon lądujący modułu księżycowego miał być wyposażony w cztery silniki RL-10 napędzany ciekłym wodorem i ciekłym tlenem (silniki te są używane w rakietach Atlas V). Człon wznoszenia miał posiadać jeden silnik RL-10. Wcześniejsze projekty przewidywały wykorzystanie silników na ciekły tlen i metan, które wydawały się idealne do misji marsjańskich (metan można byłoby wytwarzać, wykorzystując ditlenk węgla występujący w atmosferze Czerwonej Planety). Zrezygnowano jednak z tego pomysłu ze względu na zbyt wysokie koszty. Silniki RL-10 powstały jeszcze w latach 50. w zakładach Pratt & Whitney i były pierwszymi silnikami na ciekły wodór i tlen użytymi w przestrzeni kosmicznej. Górny stopień rakiety Saturn I był wyposażony w pięć takich silników. Nowsza wersja o oznaczeniu RL-10B-2 została wykorzystana w projekcie Boeing Delta III i IV oraz innych rakietach.