Konstrukcja Napęd PZInż. 130 stanowił polski silnik benzynowy typu PZInż 425 o mocy 95 KM pozwalający na rozwijanie prędkości do 60 km/h. Taka moc silnika pozwalała na równoczesne napędzanie śruby i gąsienic, co pozwalało na szybki wyjazd z wody lub szybszą jazdę po dnie płytkich akwenów. Wodny napęd czołgu stanowiła śruba wodna umieszczona w ruchomej osłonie hydrodynamicznej pełniącej rolę steru. Prototyp czołgu był nieuzbrojony, ale docelowo pojazd miał być wyposażony w pojedynczy karabin maszynowy wz. 25 lub w najcięższy karabin maszynowy wz. 38FK. Wnętrze pojazdu składało się z dwóch przedziałów. W prawym znajdował się silnik, w lewym dwuosobowa załoga. Kierowca dysponował do obserwacji peryskopem odwracalnym Gundlacha. Stanowisko dowódcy czołgu mieściło się w jednoosobowej wieży pochodzącej z prac nad czołgiem TKW. W celu poprawienia pływalności czołgu zastosowano błotniki pełniące rolę pływaków, od środka wypełnione masą korkową oraz zmniejszono ciężar czołgu poprzez zastosowanie żeberkowych kół nośnych i lekkich gąsienic. Cały czołg pokryty był pancerzem nitowanym o grubości 8 mm, co zapewniało ochronę przed pociskami karabinowymi i odłamkami. Jako że pojazd powstawał równolegle do czołgu lekkiego 4TP, wiele elementów tych pojazdów było zunifikowanych.
Bibliografia
Linki zewnętrzne w serwisie Polska Broń Pancerna 1918-39
Kategoria:Polskie czołgi Kategoria:Czołgi pływające