W 1943 jego żona i syn zostali zamordowani w Auschwitz-Birkenau, w innym obozie zagłady zginął jego brat z żoną.

W lutym 1949 Grossman wyruszył w podróż powrotną do Europy na pokładzie polskiego statku „Batory” i objął stanowisko kierownika katedry ekonomii politycznej uniwersytetu w Lipsku. Z powodów osobistych i naukowych odrzucił ofertę zatrudnienia w Warszawie podczas przejazdu przez Polskę. W maju odwiedziła go Helene Weigel, w czerwcu 1949 wstąpił do Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec. Z powodu szybko pogarszającego się stanu zdrowia (m.in. choroba Parkinsona) zdołał przeprowadzić tylko dwa semestry wykładów. W marcu 1950 miasto Lipsk nominowało go do Nagrody Państwowej NRD. Zmarł w 24 listopada 1950.

Dorobek naukowy i koncepcje W swoich pracach teoretycznych Grossmann zajmował się Marksowską teorią nieuchronności kryzysów kapitalizmu, metodą Marksa w Kapitale, znaczeniem rozróżnienia pomiędzy wartością użytkową a wartością wymienną oraz związkiem gospodarki z walką klas.

Jego głównym wkładem do ekonomii politycznej jest dzieło Das Akkumulations- und Zusammenbruchsgesetz des kapitalistischen Systems, opublikowane w Lipsku, na kilka miesięcy przed kryzysem gospodarczym w 1929.