W pracy The Illusions of Progress (Iluzja Postępu) potępił demokratyzm, a po strajku generalnym we Francji w 1909 roku on i jego zwolennicy w nurcie syndykalistycznych, opuścili pozycję lewicowe, przechodząc na pozycje skrajnie prawicowe. W 1910 Sorel oficjalnie ogłosił swoje odejście od socjalizmu, a w 1914 roku ogłosił, że socjalizm jest martwy a rozkład marksizmu już nastąpił. Na początku 1910 roku stał się zwolennikiem filozofii Charles’a Maurras’a. Sorel i jego grupa łączyła poglądy narodowego syndykalizmu z francuskim patriotyzmem i wojującym katolicyzm. Późniejsi faszyści łączyli antydemokratyczne poglądy Maurras’a i Sorela.
Włoski polityk skrajnej prawicy Enrico Corradini połączył nacjonalistyczno-monarchistyczne idee Maurras’a z narodowym syndykalizmem i wojującym katolicyzmem SorelaSternhell, Zeev, Mario Sznajder and Maia Ashéri, The Birth of Fascist Ideology: From Cultural Rebellion to Political Revolution (Princeton University Press, 1994) s. 163.. Corradini w 1910 roku założył skrajnie prawicową partię, Zrzeszenie Włoskich Nacjonalistów. Działacze organizacji uważali że należy utworzyć ruch narodowych syndykalistów na czele z elitarną arystokracją i przedstawicielami antydemokratyzmu. ZWM popierał imperializm jako tendencje przeciwko Francji i Wielkiej Brytanii.