7 czerwca 1917 jego łupem padł pierwszy samolot niemiecki. W uznaniu pierwszych sukcesów w powietrzu w lipcu 1917 awansował na kapitana. Miał wówczas na koncie zestrzelenie 5 wrogich maszyn.
W grudniu 1917 przesiadł się na nowy samolot myśliwski S.E.5. Przez pierwsze trzy miesiące 1918 roku wsławił się zestrzeleniem 36 niemieckich maszyn, za co awansowano go do stopnia majora i w marcu 1918 powierzono dowodzenie 74 Dywizjonu. W lipcu 1918 przejął dowództwo 85 Dywizjonu, gdzie sprawdził się jako doskonały dowódca, pomagając młodym pilotom zdobywać doświadczenie w walce powietrznej. Edward Mannock zginął 26 lipca 1918 roku, kiedy to jego samolot przez nikogo nie atakowany spadł pionowym nurkowaniem między okopami. W 1919 otrzymał pośmiertnie najwyższe brytyjskie odznaczenie Krzyż Wiktorii.
Uzyskał 61 zestrzeleń powietrznych, a według innych źródeł 73. Najprawdopodobniej było ich jeszcze więcej, ponieważ Mannock nie chciał przypisywać sobie zwycięstw wątpliwych. Był skromny, może aż nazbyt lojalny, wskutek czego z listy własnych zwycięstw często wykluczał nawet bezsporne strzały.