Walczyły one nie tylko z aliantami i włoskimi partyzantami, ale także przeciwko politycznym wrogom lub takim osobom, których poparcie dla faszyzmu było wątpliwe.
Czarne Brygady nie były tak naprawdę oddziałami wielkości brygady, ale raczej słabego batalionu lub mocnej kompanii liczących po 200–300 osób. Istniało 41 takich oddziałów (ponumerowanych kolejno) i 8 oddziałów zmotoryzowanych (ponumerowanych 1–7 plus Druga Brygada Arditi). Ich członkowie nosili standardowe mundury armii włoskiej, choć często także ubierali się w czarne swetry oraz szarozielone spodnie i nosili insygnia w kształcie trupiej główki. Niejednokrotnie ich członkowie działali także w ubraniach cywilnych.
Czarne Brygady miały pełnić głównie funkcje żandarmerii wojskowej: strzec porządku publicznego i zwalczać partyzantów. W praktyce niski stopień dyscypliny oraz rekrutowanie nowych członków z marginesu społecznego doprowadziły do przekształcenia się wielu oddziałów w grupy przestępcze, które były znienawidzone nawet przez Niemców;