Podział ten utrzymał się do końca XIX wieku.
Od XIV wieku gospodarstwa i ogrody na Mokrem należały do mieszczan toruńskich. Na Małym Mokrem rozciągały się ogrody należące do kupców, rzemieślników i ogrodników. Pola uprawne dominowały w Dużym Mokrem. Toruńska rada miejska wspierała rozwój ogrodnictwa i uprawę chmielu.
Wieś spłonęła podczas wojny trzynastoletniej i wojen szwedzkich w latach 1629 i 1658. W czasach nowożytnych mieszkańcy wsi zajmowali się obok rolnictwa również nielegalnym rzemiosłem, profesją furmańską i płóciennictwem. Podobnie jak w innych przedmieściach Torunia powszechna tutaj była hodowla świń. Na przełomie 1724 i 1725 ludność Mokrego, zdominowana przez katolików, zbuntowała się przeciwko Radzie Miejskiej Torunia, reprezentowanej w większości przez ewangelików. Mokrzanie zawiesili płacenie kontrybucji generalnej, powołując się na dekret z 1724 roku dotyczący równouprawnienia katolików w mieście. Podatek został wyegzekwowany siłą. Mniej więcej w 1724 roku we wsi znajdowała się szkoła prywatna, stanowiąca konkurencję dla toruńskich szkół publicznych. Po I rozbiorze Polski w 1772 roku wieś zajęły Prusy, przez samo Mokre wyznaczono granicę między Prusami a Polską.