32; "Żydzi nazywali cmentarz bet dam, czyli wieczny dom lub bet hachajim, zaś Polacy - kirkutem lub nieco pogardliwie okopiskiem, bo okopisko to miejsce grzebania zwierząt." w: Andrzej Potocki. Podkarpackie judaica. 1993 str. 11 dla cmentarza żydowskiego w języku ludowym w małych miasteczkach Galicji. Określenia w takim rozumieniu zostało użyte przez projekt „Kirkuty”, zajmujący się historią żydowskich cmentarzy w Polsce. Na obszarach Polski, szczególnie na Podkarpaciu i Zamojszczyźnie, określenie występuje w tradycji i piśmiennictwie w sposób neutralny i pozbawiony negatywnego nacechowania – oznacza stary cmentarz żydowski lub miejsce, które po nim pozostało (zostało użyte wielokrotnie w źródłach przez autorów opisów takich miejsc; np. w Sanoku (stary cmentarzAlojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 396.Edward Zając, 100 lat Towarzystwa Upiększania Miasta Sanoka 1904-2004, Sanok 2004, s. 14.Edward Zając, Szkice z dziejów Sanoka. Część druga, Sanok 2000, s. 216., Pruchniku, Przemyślu, Piotrkowie Trybunalskim, Rymanowie-Zdroju, Tyrawie Wołoskiej).