Pochodzenie i rozwój thumb|Przekrój typowego naczynia Terra sigillata wywodzona jest od czerwonej ceramiki hellenistycznej, wytwarzanej od połowy II wieku p.n.e. w Azji Mniejszej (Pergamon) i Syropalestynie. Na terenie Italii zaczęto ją wytwarzać od schyłku I w. p.n.e., głównie w Arretium (ceramika aretyńska)Niektórzy przesuwają jednak tę cezurę na połowę III w. p.n.e, tzn. odkąd pracownie w Kampanii (Calenum/Cales) zapoczątkowały produkcję reliefowej ceramiki z szarej gliny pokrywanej czarnym pokostem (por. Encyklopedia sztuki starożytnej. Warszawa: WAiF/Wyd. Naukowe PWN, 1998, s. 568)., a następnie w Kampanii (Puteoli) i ośrodkach produkcyjnych nad Padem (Bolonia, Padwa, Cremona, Akwileja).
Pod koniec I stulecia p.n.e. producenci aretyńscy przenieśli wytwórczość na obszar pozaitalskich prowincji Rzymu, tworząc filie w południowej Galii (La Graufesenque, Banassac, Montans) i Lugdunum (Lyonie), a następnie w połowie I wieku n.e. rozwijając ją w Galii środkowej (Lezoux), zaś w II w. n.e. – w Galii wschodniej (La Madeleine) i Górnej Germanii, skąd uległa rozszerzeniu na Brytanię (Colchester) i Hiszpanię. Produkcja tych naczyń odbywała się później także na obszarze Recji, Noricum, Panonii (zwłaszcza Aquincum) oraz północnej Afryki.