Po śmierci Gotfryda de Bouillon władcą Jerozolimy został Baldwin I, który przyjął tytuł królewski oraz podporządkował sobie, jako lenna, łacińskie państwa Lewantu. Królestwo Jerozolimskie, które w latach swej świetności obejmowało dawną Fenicję, Syrię i Palestynę, to klasyczne państwo feudalne z systemem lennym identycznym jak ten znany z Europy Zachodniej. Bariery społeczne nie były jednak tak mocne. Stąd zdecydowanie wyższa pozycja kobiet i miast oraz szybka możliwość awansu społecznego, co przyciągało rzesze ludzi z Europy. W Królestwie Jerozolimskim powstały zakony rycerskie: templariusze, joannici, Zakon Montjoye oraz krzyżacy.
Władcy Jerozolimy
Gotfryd de Bouillon – władca Jerozolimy w latach 1099–1100. Odmówił przyjęcia tytułu króla w mieście, gdzie włożono Chrystusowi na głowę koronę cierniową. Nazwał się Obrońcą Grobu Świętego (Advocatus Sancti Sepulchri). Miesiąc po zdobyciu Jerozolimy rozbił w bitwie pod Ascalonem (Aszkalonem) wojska egipskich Fatymidów. Dzięki temu zwycięstwu narzucił swoją zwierzchność Akrze, Aszkalonowi, Arsufowi, Jaffie i Cezarei. W roku następnym zmarł z powodu choroby. Na króla koronował się jego brat, hrabia Edessy, Baldwin I z Boulogne. Baldwin I – król Królestwa Jerozolimskiego w latach 1100–1118. Poszerzył on terytorialnie królestwo, zdobywając Akkę, Sydon, oraz Bejrut.